top of page

Operatie Mansour

Bijgewerkt op: 13 apr. 2022



Ik lag tussen het hoge dorre gras in de heuvels nabij Dalbandin, Pakistan. Vlak bij de grens van Afghanistan. Ik was samen met enkele anderen van mijn eenheid ingeschakeld om het hoofd Mullah Akhtar Mansour van de Taliban om te brengen. De taliban had forse terreinwinst gemaakt in de aangrenzende provincie Kandahar en ze hadden van de Amerikaanse NSA een tip gekregen dat hij hier zou verblijven. Wij waren daar om te bevestigen dat het over hem ging. De zon was heet en we lagen al zes uur op dezelfde plek. Het camouflagepak dat ik droeg zorgde ervoor dat de zweetdruppels over mijn rug liepen. Op het moment dat ik mijn broek wilde losmaken om druk te lossen van mijn blaas, zag ik door mijn vizier vier Toyota Land Cruisers die kwamen aangereden over de gele zanderige weg. Het stof waaide hoog op waardoor een helder zicht op de auto's onmogelijk was. Het was op dat ogenblik dichter gaan, of het target missen.

'Team Alfa. Hou jullie klaar.'

'Auto van Mansour zou nummerplaat Lima, Foxtrot, Zulu, Eight, Four, Seven, Golf zijn.

'Scherpschutter één van Team Alfa vraagt toestemming om de afstand korter te maken.'

'Negatief.'

'Het target gaat ontsnappen.'


Opeens hoorde ik achter me een klik van een kalashnikov die op scherp gesteld werd. Het enige wat door mijn hoofd ging was hoe mijn blaas op springen stond. Fuck. Ik draaide me rustig om en zag hoe een man met een geruite sjaal rond zijn hoofd het wapen op mij gericht had. Hij kraamde een wirwar uit in zijn taal waar ik weinig van verstond. Alleen aan zijn lichaamstaal kon ik opmaken dat hij wilde dat ik rechtstond en de heuvel afliep, richting de de SUV's. Ik deed wat hij wou. Ik stond recht en liep stap voor stap de heuvel af met het wapen in mijn rug geduwd. Hij kon ieder moment de trekker overhalen en dat wilde ik absoluut vermijden. Twee auto's hielden halt bij een controlepost terwijl de andere twee stopten bij een huisje waar een oude man zat op een stoel met een wapen tussen zijn benen gekluisterd.

'Team Alfa! Missie afbreken! Missie afbreken!' Hoorde ik door mijn oortje.

Voor mij was het te laat om hier niet mee door te gaan dus ik sprak zacht door de microfoon.

'Neen. De missie gaat door.'

'Roger.'

De man achter me werd wantrouwig waardoor hij zijn wapen tegen mijn hoofd hield en enkele keren de loop tegen me aanstootte. Ik stak mijn handen omhoog om hem het idee te geven dat ik meewerkte. Had hij gehoord dat ik iets zei? Ik kon me het niet veroorloven dat ze zouden ontdekken dat een drone onderweg was. We kwamen beneden aan het checkpoint aan, waar een man uit de wagen stapte met de nummerplaat die was opgegeven. Een veertig jarige man met een zwarte tulband rond zijn hoofd geknoopt en een lange donkere baard die zijn gezicht bedekte. Hij droeg een lange grijze thobe die zijn lichtbruine sandalen bedekten waar hij blootvoets inzat. Dit was hem. Daar was ik honderd procent van overtuigd. Hij wandelde naar me toe en trok de camouflage van mijn hoofd af waardoor hij de patch - Belgium - zag op mijn outfit en het oortje uit mijn oor haalde. Hij gooide het tegen de grond en zette zijn voet erop. Onmiddellijk riep hij er een tweede man bij die uit de wagen stapte die een wapen op me richtte. Ik stak meteen mijn hand omhoog en gebaarde met mijn wijsvinger om iets uit mijn broekzak te nemen. De man hield zijn wapen op mij gericht terwijl hij zijn hand in mijn zijzak stak. Een opgevouwen papier waar een NSA logo op afgebeeld stond stak hij onder Mansour zijn neus. Hij trok me naar de wagen waar hij me bruut in de laadbak ingooide, over me plaats nam en een zwarte doek over mijn hoofd trok. Mijn polsen bond hij vast met een kabelbinder die hij strak aanspande.


Ik voelde hoe de auto opnieuw snelheid begon te maken waardoor ik mijn kans zag. Er was maar één kans mogelijk om de missie te laten slagen. De drone kon ieder moment de aanval inzetten. Ik sloeg in een ruk de kabelbinder stuk tegen mijn borstkas door mijn twee handen strak tegen elkaar te houden en trok zonder nadenken het doek van mijn hoofd af. Ik nam de man bij zijn hoofd en sloeg zijn schedel tegen mijn knie waarna ik uit de laadbak sprong en op mijn rug belandde. Net op tijd want de drone had net de bom laten vallen. Er was geen tijd om stil te staan bij de pijn die van mijn bovenrug naar mijn been uitstraalde. Ik stond op en strompelde naar de andere kant van de weg waar ik over de rand sprong. Op het moment dat ik naar beneden gleed hoorde ik het oorverdovend geluid van scherp metaal dat explodeerde. Ik keek naar boven en zag hoe een grote vuurbal ontstond en auto-onderdelen de lucht in vlogen...


‘Operatie Mansour geslaagd.‘


Dagboek van Johannes - April 2016 (Prequel verhaal uit mijn aankomende debuut boek Hoogmoed/Superbia)

31 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Neem me

bottom of page